Bir gün aslanın canı çok sıkılmış; "Şöyle bir ormanı gezeyim, tebamla biraz eğleneyim," demiş. Ormanda kasıla kasıla yürürken bir devekuşuna rastlamış. Yakalamış hayvanı boynundan, indirmiş pençesini: "Şak! Şak! Şak!" Üç tokat attıktan sonra kükremiş:
— "Söyle lan! Kim bu ormanın kralı?"
Devekuşu korkudan titreyerek:
— "Sensin aslan ağabey, sensin!" demiş.
Aslan kasılmış: "Tabii lan benim!" demiş ve "Şak! Şak! Şak!" diye üç tokat daha atıp hayvanı fırlatmış.

Derken karşısına bir kurt çıkmış. Onu da tutmuş boğazından: "Şak! Şak! Şak!" — "Konuş lan! Kim bu ormanın kralı?"
Kurt ürkekçe cevap vermiş:
— "Sensin aslan ağabey..."
Aslan yine gururlanmış: "Tabii lan benim!" demiş ve üç tokat daha patlatıp fırlatmış kenara.

Tam o sırada karşıdan koca bir fil geliyormuş. Fil, hiç bulaşmadan kenardan sıyrılmaya çalışırken devekuşuyla kurt aslana gazı vermiş:
— "Aslan ağabey, sen bu ormanın kralı değil misin? Bak adam seni takmıyor bile, koş yakala şunu!"

Gazı alan aslan fırlamış, filin önüne geçmiş: "Şak! Şak! Şak!" diye üç tokat patlatmış ve sormuş:
— "Söyle lan! Kim bu ormanın kralı?"

Filin tepesi bir atmış; sarmış hortumuyla aslanı, "Pat! Pat! Pat!" diye üç kere yere vurup ormanın öbür ucuna fırlatmış. Aslan yerden zorlukla kalkmış, üzerindeki tozları silkelerken file dönüp boynunu bükmüş:

— "Yahu kardeşim, bilmiyorsan 'bilmiyorum' de! Ne vuruyorsun?"