abura yeni bir komutan atanmış ve ayağının tozuyla tüm askerleri içtima alanına toplamış. Kürsüye çıkan komutan, sert bir tonla tanışma konuşmasına başlamış:

— "Arkadaşlar, bugün tanışmak için sizi buraya topladım. Benim adım Ahmet, soyadım KIRÇ. Üstüne basa basa söylüyorum; Kırç! Arada 'R' harfi var. Sakın ola diliniz sürçmesin, yanlış bir şey söylemeyin, çok fena yaparım! Herkes ezberlesin, hata istemiyorum!"

Askerler dağılmış ama hepsini bir telaş almış. Herkes içinden sürekli aynı şeyi tekrar ediyormuş: "Arada R var, arada R var..."

Komutan bu konuda ne kadar hassas olduğunu kanıtlamak istercesine, her gün sağda solda gördüğü askeri durdurup sormaya başlamış:
— "Sen! Soyadım ne benim?"
— "Kırç komutanım!"
— "Aferin, geç yerine!"

Günler geçmiş, herkes hatasız cevap veriyormuş. Ancak bölüğün Laz askeri bu durumdan dolayı çok sancılıymış. "Ya bir gün piyango bana vurursa da şaşırırsam?" diye daralır, kendi kendine harfleri çalışırmış.

Nihayet beklenen o "tehlikeli" an gelmiş. Bir tören esnasında komutan aniden arkasına dönmüş ve bizim Laz askeri işaret ederek gürlemiş:
— "Sen! Söyle bakalım, soyadım ne benim?"

Bizimkinde şafak atmış, heyecandan nutku tutulmuş, yaprak gibi titremeye başlamış. Komutan iyice sinirlenmiş:
— "Sana söylüyorum asker! Yanıt ver, asabımı bozma!"

Hemen arkasındaki arkadaşı, Laz’ın başının belaya gireceğini anlayınca arkadan sessizce fısıldamış:
— "Oğlum söylesene... Arada R var, arada R var..."

O heyecanla iyice karışan Laz asker, kendinden emin bir şekilde patlatmış cevabı:
— "GÖRT KOMUTANIM!"