İki kuzen büyük bir heyecanla aslan avına çıkarlar. Akşama kadar çalılıkları, tepeleri altüst ederler ama nafile; ortada aslan falan yoktur. Tam umudu kesip geri döneceklerken karşılarına devasa bir aslan çıkar!

Kuzenlerden biri korkuyla çalılığın arkasına pusarken, diğeri can havliyle yanındaki ağaca tırmanmaya başlar. Aslan, ağaca çıkanı gözüne kestirir ve hırsla gövdeye tırmanmaya başlar.

Ağacın tepesindeki kuzen, aşağıdakine yalvarır:
— "Lan vur şunu! Yetişiyor vallahi, vur çabuk!"

Aşağıdaki kuzen heyecanla nişan alır, tetiğe basar ama mermi aslanın sol hayalarına isabet eder. Canı yanan aslan daha da büyük bir hırs ve öfkeyle tırmanmaya devam eder.

Yukarıdaki kuzen dehşet içinde tekrar bağırır:
— "Oğlum vursana şunu! Parçalayacak beni, hadi!"

Aşağıdaki terini siler, tekrar nişan alır:
— "Tamam, bu sefer hallediyorum!" der ve ateş eder.

Mermi bu kez aslanın sağ hayalarına gelir. Aslan acıdan kükreyerek, gözü dönmüş bir halde yukarıya, kuzene doğru iyice yaklaşır. Ağacın en ucuna sıkışan kuzen, aşağıdakine avazı çıktığı kadar feryat eder:

— "Ulan pezevenk! Ateş etme artık! Aslan beni s*kmeye değil, yemeye geliyor yemeye!"